أَوْ أَكْنَنْتُمْ فِي أَنْفُسِكُمْ عَلِمَ اللَّهُ أَنَّكُمْ سَتَذْكُرُونَهُنَّ اين آيه در مقام بيان اين است كه زنى كه در عدّه است مادامى كه عده وى منقضى نگرديده اگر مردى خواستگار او گردد بايستى خوددارى نمايد از اينكه صريحا اظهار نمايد يا بايد بكنايه بگويد يا ميل خود را مخفى دارد تا وقتى كه عده وى منقضى گردد . و شايد اين دستور براى اهميت اين باشد كه نبايد در عده كسى نزديك بزن گردد و كلام شهوت‌آميز بگويد حتى نبايست صريحا خواستگارى او را نمايد ممكن است مرد خواستگارى كند و زن قبول نمايد و وقتى رضايت طرفين حاصل گردد كانه نكاح واقع گرديده زيرا اگر چه بسيارى از فقهاء صيغه خواندن را در عقد نكاح شرط دانسته‌اند لكن در عقد نكاح و همچنين در تمام معاملات رضايت طرفين اس اساس صحت معامله است اين است كه فرموده : وَ لكِنْ لا تُواعِدُوهُنَّ سِرًّا إِلَّا أَنْ تَقُولُوا قَوْلًا مَعْرُوفاً و بايستى با چنين زنهايى كه در عده‌اند و عده سرى و پنهانى نكنند مثل اينكه تعيين مهر نمايند يا تعارف و هديه فرستند . و بين مفسرين در جمله لا تُواعِدُوهُنَّ سِرًّا گفتارى است : 1 - جماعتى گفته‌اند مقصود از وعده سرى زنا است كه مرد زن را بفريبد كه با من آميزش كن در خفا وقتى عده‌ات سر آمد تو را عقد ميكنم اين بود كه خداوند از اين عمل نهى فرموده . 2 - مرد بزن گويد شوهر مكن كه تو را بزنى خواهم گرفت . ( مجاهد ) 3 - مقصود اين است كه در عده با آنها مخفيانه عقد مبنديد و بعد از عده آشكار نمائيد . ( زيد بن اسلم ) و شايد مقصود اين باشد كه در حال عده با زن مخفيانه مذاكره زناشويى و قرار داد مهر و غير آن نكنيد بدليل اينكه وقتى عقد كردن زن در حال عده حرام